Gdy Król Dawid swym pożądliwym okiem dotknął żony Uriasza, splamił grzechem swe serce. Odtąd brud tego serca rozlewał się na tych, których dotknęła jego ręka. Kolejno zbrudził uczynkiem cudzołożnym Batszebę, a następnie zamordował jej męża, ponieważ ten nie chciał wziąć na siebie odpowiedzialności za owoc jego grzechu.
Grzech brudzi serce grzeszącego i bardzo szybko rozprzestrzenia się na inne serca pozostające w kontakcie z nim. Każde grzeszne dotknięcie drugiego serca może być połączone z jego splamieniem, a bywa, że staje się dotknięciem śmiercionośnym. To w tym kontekście Chrystus radzi: „Jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła” /Mt 5, 30/.
Dramat polega na tym, że po grzechu ciężkim człowiek sam nie jest w stanie oczyścić swego serca. Sam może je zbrudzić, ale nie może oczyścić. Nawet gdyby czynił wiele dobra, to i tak serce przez to dobro nie zostanie oczyszczone.
Jedyną możliwością oczyszczenia serca jest dotknięcie z wiarą Chrystusa. Jego czystość jest tak mocna, że nie tylko nie może być zniszczona, lecz to ona właśnie oczyszcza to, co brudne. W serce Boga brud grzechu się nie przeleje, ale z Niego może przelać się w nasze serce świętość.
Doskonale zrozumiała to jawnogrzesznica, która pragnąc oczyszczenia podeszła do nóg Jezusa, by ich dotknąć. Wiedziała, że sama oczyścić się nie potrafi, że nie zdoła tego uczynić nikt z ludzi, bo jej kontakty brudziły ją i tych, których dotykała. Jedyna szansa oczyszczenia istniała w tym spotkaniu. Uwierzyła, dotknęła z wiarą nóg Mistrza z Nazaretu i została oczyszczona. Usłyszała zapewnienie: „Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!”.
Człowiek musi ciągle kontrolować, kogo dotyka, oraz kto wyciąga rękę w jego stronę. Żyjemy z ludźmi na zasadzie naczyń połączonych. Jeśli nasze serce świadomie zostanie podłączone do serca, które umiłowało ciemność grzechu, przelewać się będzie z niego w nas owa złowroga ciemność. W krótkim czasie inne serca połączone z nami zostaną wypełnione również tą ciemnością.
To tymi połączeniami ludzkich serc najszybciej i najskuteczniej rozlewa się po świecie grzech. Ale tymi samymi połączeniami rozlewa się również zbawcza łaska, o ile tylko człowiek zdecyduje się podłączyć aktem wiary do tego jedynego uświęcającego serca. Syn Boży dlatego stał się człowiekim, by cała ludzkość mogła podłączyć się do Jego serca i zostać oczyszczona.
Połączenia serc są zawsze połączeniami miłości. Albo jest to miłość egoistyczna, która brudzi, albo jest to miłość ewangeliczna, która zbawia. Pierwsza zagarnia dla siebie. Dawid zagarniający żonę Uriasza dla siebie, jest jej klasycznym obrazem. Druga zawsze ubogaca osobę kochaną. Dar oczyszczenia i pokoju, jakiego Jezus udziela jawnogrzesznicy, jest pięknym obrazem zbawczej miłości. Ks. Edward Staniek
| « poprzednia | następna » |
|---|
