Jan Paweł II 16.10.2002 roku ogłosił list apostolski do biskupów, duchowieństwa i wiernych o różańcu świętym - rosarium virginis mariae - a czas od października 2002 do października roku 2003 ogłosił rokiem różańca. Warto choć w kilku słowach przypomnieć sobie co to jest różaniec, jego genezę i związaną z tym historię życia religijnego, oraz znaczenie modlitwy różańcowej w życiu kościoła i naszym osobistym. Zwyczaj odmawiania różańca jest bardzo dawny. Sięga czasów przed narodzeniem Chrystusa. Różaniec powszechnie stosowali w Indiach wyznawcy Wisznu i Siwy, także wyznawcy Buddy, Lamowie w Tybecie, a nawet Mahometanie w Syrii i Afryce Północnej. Jakie zdziwienie było św. Franciszka Ksawerego, kiedy zobaczył w Japonii coś podobnego do katolickich różańców. Jak widzimy różaniec jako taki nie powstał w Kościele Katolickim, ale istniał dawno przed nim i jest własnością wielu narodów i religii.
Najdawniejszy z zachowanych różańców pochodzi dopiero z XIII wieku. Sznur przedstawia 158 nanizanych na nim paciorków. Modlitwą najczęściej i najpowszechniej odmawianą była Modlitwa Pańska, której nas nauczył sam Jezus Chrystus; modlitwa z wszystkich modlitw najczcigodniejsza i Panu Bogu najmilsza. Kiedy powstały zakony, kapłanów obowiązywała reguła do codziennego odmawiania 150 psalmów. Natomiast innych, czyli braci laików zakonnych zobowiązano do odmawiania 150 ojcze nasz. Różaniec w postaci wielokrotnego odmawiania Pozdrowienia Anielskiego upowszechniał św. Dominik. Modlitwa różańcowa w obecnej formie ustaliła się dopiero w wieku XV dzięki Dominikaninowi błogosławionemu Alanusowi a la Roche. W wieku XV ustalono ostatecznie 15 tajemnic i podzielono je na 5 tajemnic radosnych, 5 tajemnic bolesnych i 5 tajemnic chwalebnych. I tak było do roku 2002.
Papież Jan Paweł II 16 października 2002 roku dodał część IV różańca św. Tajemnice Światła. Mimo, że różaniec powstał przed chrześcijaństwem, tak naprawdę różaniec jest własnością chrześcijaństwa. Dopiero w Kościele Katolickim stał się powszechną własnością jego wyznawców i przybrał formę oryginalną, własną, wyróżniającą się od innych różańców wśród religii świata. Nosi on różne nazwy: „Psałterz Maryjny”, „Saluciones” (pozdrowienia), czy wreszcie rosarium - różaniec, to znaczy - wieniec z róż. Różaniec, (najpopularniejsza modlitwa wiernych Kościoła Katolickiego) nie wchodzi do oficjalnej liturgii, nie jest modlitwą urzędową, a jednak cieszy się ogromną popularnością wśród wiernych. Zna ją każdy katolik. Jest własnością setek milionów wyznawców Chrystusa.
Co o tym zadecydowało? Przede wszystkim łatwość i prostota. Składa się przecież z modlitw codziennych, najpowszechniej używanych: Modlitwy Pańskiej i Pozdrowienia Anielskiego. Można je odmawiać prawie w każdym czasie i prawie w każdym miejscu.
Do popularności różańca przyczynili się Święci Pańscy, gdyż był ich ulubioną modlitwą, z którą nigdy się nie rozstawali. Upowszechnienie jej zawdzięczamy przede wszystkim papieżom. To oni zachęcali wiernych do jego odmawiania, to oni ustanowili nabożeństwo różańcowe (w miesiącu październiku) i święto różańcowe (7 października). Wpływ na popularność tej modlitwy miały także objawienia Najświętszej Maryi Panny z różańcem w ręku: Lourdes 1858, Fatimie 1917, Pompejach koło Neapolu 1875r.
W przeszłości Polski wielkie znaczenie miały bractwa różańcowe. W ich księgach znajdują się nazwiska królów, wodzów i hetmanów np.: Zygmunta Starego, Stefana Batorego, Stefana Czarneckiego, Tadeusza Kościuszki, Kazimierza Pułaskiego. Świadczy to również o potędze modlitwy różańcowej i jej popularności.
Żywy różaniec - dziś tak popularny - założyła Paulina Maria Jaricot, w Lionie 1926 roku. Zatwierdził go papież Grzegorz XVI. Licząc się z sytuacją współczesnego człowieka, że jest on wieczne zagoniony i zapracowany, wpadła założycielka na pomysł, aby zobowiązać członków do odmawiania jednej tylko dziesiątki różańca każdego dnia. Na to stać każdego, nawet najbardziej zajętego pracą chrześcijanina. Obecnie do żywego różańca należą miliony osób w Polsce.
Jan Paweł II w liście apostolskim skierowanym do biskupów, duchowieństwa i wiernych "rosarium virginis mariae" modli się "O błogosławiony Różańcu Maryi, słodki łańcuchu, który łączysz nas z Bogiem" więzi miłości, która nas jednoczysz z aniołami; wieżo ocalenia od napaści piekła; bezpieczny porcie w morskiej katastrofie! Nigdy cię nie porzucimy. Będziesz nam pociechą w godzinie konania. Tobie ostatni pocałunek gasnącego życia. A ostatnim akcentem naszych warg będzie twoje słodkie imię, Maryjo, o Królowo Różańca z Pompei, o matko nasza droga, o ucieczko grzeszników, o władczyni, pocieszycielko strapionych. Bądź wszędzie błogosławiona, dziś i zawsze, na ziemi i w niebie".
Kończę refleksję o różańcu słowami listu apostolskiego Jana Pawła II „rosarium virginis mariae”: "Proszę weźcie znów ufnie do rąk koronkę różańca, odkrywając na nowo w świetle pisma świętego jego przeogromną moc". Nim włożą do naszych zimnych już rąk różaniec- dziś weźmijmy go sami i zacznijmy się znów na różańcu modlić. Pamiętajmy - różaniec pochodzi z nieba i do nieba prowadzi. Królowo różańca świętego, módl się za nami.
| « poprzednia | następna » |
|---|
