Życie Kościoła na przestrzeni całej historii jest nieustannym hymnem wdzięczności i uwielbienia Miłości Bożej, która objawiła się w Jezusie Chrystusie. Sztuka starochrześcijańska ukazywała Chrystusa jako Dobrego Pasterza, który oddał życie za nas. Pobożność średniowieczna rozwijała kult Męki Pańskiej. W ikonografii przedstawiano Chrystusa jako Męża Boleści. Żywe było nabożeństwo do rany Jego boku i Jego Serca przeszytego włócznią żołnierza. Rozumiano, że jest to Serce naszego Zbawiciela, które tak bardzo umiłowało wszystkich ludzi. Serce to żywy symbol miłości Boga do ludzi. W XIII wieku w klasztorze Sióstr Benedyktynek w Helfta dwie mistyczki: święta Mechtylda i św.Gertruda miały wielkie nabożeństwo do Serca Pana Jezusa. W tym samym wieku dwie polskie mistyczki: błogosławiona Dorota z Mątowów i błogosławiona Juta z Chełmży praktykowały nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa. W XVII wieku nabożeństwo to będą propagować znani teologowie: św.Franciszek Salezy, św.Jan Eudes, bł.Klaudiusz La Colombiere oraz polscy Jezuici: ojciec Tomasz Młodzianowski i ojciec Kasper Drużbicki. Największy rozwój kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa zaznaczył się od znanych objawień, jakie miała święta Małgorzata Maria Alacoque w Paray Le Monial we Francji. Pierwsze objawienie miało miejsce 27 grudnia 1673 roku w kaplicy Sióstr Wizytek, w święto liturgiczne św.Jana - Apostoła miłości. Podczas pierwszego objawienia Zbawiciel powiedział do św.Małgorzaty: "Moje Boskie Serce goreje tak wielką miłością ku ludziom, a zwłaszcza ku tobie, że nie moge już powstrzymać w sobie płomieni tej gorącej miłości. Muszę je rozlać za twoim pośrednictwem i ukazać się ludziom, by ich ubogacić drogocennymi skarbami, które ci odsłaniam, a które zawierają łaski uświęcające i zbawienne, konieczne, aby ich wydobyć z przepaści zatracenia." Niedługo po tym widzeniu święta Małgorzata otrzymała drugie objawienie, które uzupełnia pierwsze. Zobaczyła Serce Jezusa "jakby na tronie całkowicie z ognia i płomieni, jaśniejące bardziej niż słońce i otoczone cierniową koroną, z krzyżem na szczycie." Zbawiciel powiedział, że pragnie gorąco, aby ludzie Go miłowali i dlatego właśnie objawia im swoje Serce wraz ze wszystkimi skarbami Bożej miłości, pełne łask, miłosierdzia i zbawienia. "To nabożeństwo - mówił do św.Małgorzaty - jest ostatnim wysiłkiem Mojej miłości i będzie dla ludzi jedynym ratunkiem w czasach ostatecznych." W tym widzeniu został jeszcze dokładniej określony przedmiot kultu: niepojęta miłość Zbawiciela do ludzi, której symbolem jest Jego Najświetsze Serce. Po raz trzeci objawił się Zbawiciel św.Małgorzacie Marii prawdopodobnie 2 lipca 1674 roku. Zobaczyła wtedy Chrystusa "jaśniejącego chwałą, ze stygmatami pięciu ran błyszczących jak słońce", który następnie ukazał jej "swoje miłujące i najbardziej godne uwielbienia Serce". Pozwalając wizytce wniknąć w cudowne głębie miłości, równocześnie skarżył się na niewdzięczność, oziębłość i wzgardę ludzi. Za te krzywdy i obrazy domagał się Pan Jezus zadośćuczynienia i wynagrodzenia. Zachęcał do tego szczególnie św.Małgorzatę: "Ty przynajmniej staraj się Mi zadośćuczynić, o ile to będzie w twojej mocy, za ich niewdzięczność." Określił także praktyki wynagradzające: "Przede wszystkim przystępować będziesz do Komunii Świętej tak często, jak tylko pozwoli Ci posłuszeństwo..., zwłaszcza zaś przyjmować Mnie będziesz w każdy pierwszy piątek miesiąca..." Wymienił również czuwanie nocne w każdy czwartek od godziny 23 do 24, czyli "godzinę świętą". Należało ją odprawić w zjednoczeniu z Nim, cierpiącym w Ogrodzie Oliwnym. 25 maja 1899 roku papież Leon XIII wydał encyklikę "Annum Sacrum" i dokonał poświecenia całego świata Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Wreszcie 8 maja 1928 roku Pius XI w encyklice "Miserentissimus Redemptor" usilnie zachęca do rozwoju kultu Serca Jezusowego oraz wynagradzania Mu za grzechy. Poleca też praktykę osobistego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Zbawiciela.
| « poprzednia | następna » |
|---|
