Wiele szczegółów dotyczących surowego życia św. Jana Chrzciciela – pustelniczy ubiór, ascetyczne pożywienie, przebywanie na pustyni – ma nam uświadomić wielki autorytet, jakim musiał się cieszyć w Izraelu ten Prorok. I faktycznie, przed Jezusem nikomu nie udało się wprowadzić tak ożywczej przemiany w narodzie żydowskim. Całe tłumy ciągnęły nad Jordan, by się nawrócić, czyli zmienić dotychczasowy, grzeszny tryb życia.
Ów obrzęd nawrócenia polegał na tzw. chrzcie janowym, czyli wejściu do rzeki, głośnym wyznaniu swej grzeszności i polaniu głowy wodą. Był to zewnętrzny znak pokuty, czyli wewnętrznego pragnienia, by stać się na nowo czystym i pojednanym z Bogiem. Każdy, kto ciężko zgrzeszy, a ma sumienie wrażliwe i czułe na zło, wie, ile wewnętrznego cierpienia i niepokoju potrafią przysporzyć ciążące na człowieku winy.
Ale co innego jest pragnienie, a co innego spełnienie pragnienia. Można bardzo żałować za błędy i grzechy, ale co się stało, to się nie odstanie: człowiek jest bezsilny wobec przeszłości, nie może cofnąć i unieważnić tego, co było. Przeszłość, dokonane przez nas dobrowolnie zło piętnuje nas nieusuwalnym znamieniem. Można od niego uciekać, można je próbować zetrzeć, zagłuszyć wyrzuty sumienia, zapomnieć, zapić – ale nadaremnie! Świadomość popełnionych win przytłacza nas i zatruwa. I dopóki człowiek w sakramencie pojednania nie otrzyma przebaczenia grzechów – nie zazna spokoju.
Wczujmy się jednak w sytuację Żydów. Oni nie mieli spowiedzi, a ponieważ byli ludźmi bardzo religijnymi, szczerze kochającymi Boga i mieli wrażliwe sumienia (może z wyjątkiem faryzeuszów), więc ból osobistych grzechów był dla nich nie do zniesienia. Stąd właśnie ich bezskuteczne usiłowania pokuty: niezliczone ofiary przebłagalne, modlitwy skruchy, jałmużny pokutne, wreszcie chrzest janowy. Ale wszystko to daremnie, bo nie leży w mocy człowieka pojednać się z Bogiem – za wysokie progi, za duża przepaść między ludzką grzesznością, a świętością Boga. Tylko Bóg może wyjść ze skuteczną inicjatywą przebaczenia i pojednania.
To właśnie chciał powiedzieć pokutującym tłumom św. Jan Chrzciciel: „Ja was chrzczę tylko wodą, ale cóż znaczy woda na bród waszych grzechów? Tu potrzeba chrztu innego, Bożego, chrztu Duchem Świętym. Tylko Bóg może was oczyścić. I On to wkrótce uczyni, bo już przyszedł! Przyszedł osobiście, a ja i mój chrzest jest wobec Niego niczym”.
I faktycznie, Jezus przyszedł ze swoim chrztem w Duchu Świętym. Chrzest ten dokonał się i uzyskał swą nieskończoną moc na krzyżu, poprzez zbawczą Krew Chrystusa. Ale zanim to się dokonało, Jezus chciał pokazać, że uznaje pragnienia i dążenia wszystkich, którzy szczerze i całym sercem żałują za swoje grzechy i wzywają zmiłowania Bożego. Dlatego Jezus wszedł do Jordanu i swoim chrztem uświęcił i zaakceptował te bezsilne dotąd usiłowania.
Ale od tego momentu dał nam do dyspozycji skuteczne narzędzie: sakrament chrztu świętego i sakrament pojednania. Odtąd już żaden człowiek, który ufa Bogu nie musi się niczego lękać. Odtąd narzędzie przebłagania i pojednania jest na każde nasze zawołanie. To nie ma znaczyć, że wobec tego możemy sobie spokojnie grzeszyć, a potem szybko do spowiedzi – i znów grzeszyć. To znaczy, że Bóg wyciąga rękę do każdego, kto tylko zechce tę rękę uchwycić i przyjąć Jego przebaczenie. To jest jedyna pełna droga, bo poza Jezusem nie ma zbawienia.
Może to pomoże nam uświadomić sobie wagę chrztu i spowiedzi. Jakże machinalnie i lekceważąco traktujemy nieraz te sakramenty, nie zdając sobie sprawy z tego, co się za nimi kryje: moc Ducha Świętego i miłość Ojca, objawiona w Jezusie Chrystusie na odpuszczenie grzechów i życie wieczne. Amen. Ks. Mariusz Pohl
| « poprzednia | następna » |
|---|
