PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Pierwszą, imienną wzmiankę o istnieniu kościoła w Lubczy mamy w «Liber Beneficiorum» Jana Długosza, a więc z czasu około roku 1470. Jego informacja dotycząca tej parafii jest bardzo lakoniczna, ale zawiera wiadomość, że kościół istniał i był drewniany. Był to niewątpliwie pierwszy, wzniesiony w Lubczy kościół parafialny. Gdyby przyjąć, że parafia powstała w drugiej połowie wieku XIV, to miałby wtedy dopiero z górą 100 lat. Także w supozycji, że parafia Lubcza sięga początkami wieku XII – mając na uwadze wspomnianą tutaj wizytę legata papieskiego, kardynała Piotra w roku 1197 – kościół ten miałby w czasach Długosza o 200 lat więcej, co również nie wyklucza jego identyczności, skoro i dzisiaj najstarsze gotyckie kościoły drewniane w Małopolsce mają nawet po 500 lat. Kolejną chronologicznie wiadomość o kościele w Lubczy mamy dopiero w dokumencie wizytacji kanonicznej przeprowadzonej w latach 1565-1570. Wizytator podał, że w Lubczy jest kościół parafialny pw. św. Mikołaja. Ponieważ wieś ta należała do dóbr królewskich, dlatego obowiązki kolatorskie nad kościołem wypełniał z ramienia króla niejaki Klikowski, dworzanin kasztelana krakowskiego. Bardziej obszerną wiadomość o interesującym kościele posiadamy z czasów wizytacji tej parafii przeprowadzonej w roku 1595 przez krakowskiego kanonika i prepozyta tarnowskiego Krzysztofa Kaźmirskiego, za czasów kardynała Jerzego Radziwiłła. Wiadomość ta jest już obszerniejsza i oprócz wzmianki, że kościół jest drewniany i konsekrowany pod wezwaniem św. Mikołaja, biskupa, mamy podany także krótki opis tej świątyni jako budowli oraz jej wyposażenia. Kościół ten w roku 1595 został sprofanowany przez innowierców – Arian działających prężnie w tym czasie na terenach Sądecczyzny. Według Kroniki Parafialnej spalił się on doszczętnie w roku 1657, w związku z odwrotem wojsk księcia siedmiogrodzkiego Jerzego II Rakoczego spod Krakowa.