PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

W wyniku badań archeologicznych okazało się, że początki osadnictwa na terenie wsi Lubcza sięgają neolitu, czyli okresu od ok. 4200 do 1700 lat przed Chrystusem. Świadczą o tym domniemane kurhanowe cmentarzyska grobów ciałopalnych, oraz narzędzia kamienne, odkryte w okolicach Lubczy oraz w Jodłowej i Przeczycy. Tereny leżące wzdłuż rzeki Lubczy (taką nazwę miał dawniej obecny potok Wolanka) były początkowo własnością królewską, a następnie weszły w posiadanie benedyktynów tynieckich, na skutek dokonanej darowizny przez królowę węgierską Judytę, żonę księcia Władysława Hermana. Informuje o tym jeden z najstarszych dokumentów polskich, mianowicie przywilej wystawiony dla benedyktynów tynieckich przez legata papieskiego na Węgry i Polskę, kardynała Idziego, datowany na lata 1123-1125. Kolejną chronologicznie wzmiankę o Lubczy podaje w «Kronice Polski» ks. Jan Długosz, gdy wspomina o pobycie tutaj legata papieskiego Piotra z Capui w roku 1197. Gdy klasztor benedyktyński nie był w stanie zasiedlić tego terenu w większości pokrytego lasem, pewna jego część wraz z Lubczą około roku 1354 wróciła do rąk królewskich. Wieś Lubcza leży na południowym skraju Pogórza Karpackiego, 15 km na południe od Pilzna w obecnym województwie małopolskim, w gminie Ryglice. Rozciąga się równoleżnikowo wzdłuż potoku Wolanka, mającego swój początek w sąsiedniej wsi Wola Lubecka a wpadającego do Wisłoki w Dęborzynie. Wieś graniczy z następującymi miejscowościami: od wschodu z Dzwonową, od zachodu z Wolą Lubecką, od południa z Jodłową i Kowalową, zaś od północy ze Zwiernikiem i Słotową. Jest to typowa ulicówka z kilkunastoma przysiółkami. Pagórkowaty obszar o znacznych różnicach wysokości względnych nadaje tej okolicy dużo malowniczości. Najwyższym wzniesieniem jest wzgórze Kokocz o wysokości 441 m. n. p. m.