PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Dokumenty archiwalne dotyczące Lubczy pojawiają się w stosunkowo większej ilości dopiero od początku wieku XV. Wspominają one o sołtysach, podając przy tym ich imiona, oraz o królewskich dzierżawcach Lubczy, zwanych także tenutariuszami. Dla historii wsi a także parafii, wzmianki o tenutariuszach są bardzo istotne, ponieważ z ramienia króla spełniali oni tutaj obowiązki   kolatorów parafii i kolejnych kościołów. Tak na przykład z dokumentu z roku 1406 wiadomo, że 9 lipca tego roku, król Władysław Jagiełło zastawia dożywotnio wieś Lubczę, znajdującą się wówczas w powiecie bieckim, Andrzejowi Gałce.  Z kolei inny dokument  z roku 1436 podaje, że w latach 1416 – 1425 urząd sołtysa pełnił niejaki Swosz. Z dnia 19 sierpnia 1441 roku pochodzi wiadomość, iż w miejscowości Buda król Władysław III Warneńczyk zapisał Janowi Gałce z Niedźwiedzia 200 florenów i 200 grzywien na wsi Lubcza, oraz na wsiach Niedźwiada i Rozniszów, tej ostatniej dziś już nieistniejącej. Według Kroniki Parafialnej to do Lubczy właśnie mieli zjeżdżać polscy królowie na polowania. Wśród nich miał być Jan Olbracht (1459-1501) z rodu Jagiellonów, brat św. Kazimierza. Istniały tu także stawy rybne, które miał upodobać sobie Jan Długosz przybywając tu wraz z synami królewskimi. Można wobec tego przypuszczać, że na tym terenie przebywał również św. Kazimierz, królewicz.