PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

W roku 1401 i 1422 Lubcza pojawia się w dokumentach królewskich jako Dolna (polska, gdyż pozostała prawie polskim) oraz Górna (niemiecka, założona na prawie niemieckim), ze swoim kościołem, a od roku 1461 wzmiankowana była jeszcze Lubcza Średnia. Nie jest jasne skąd wzięły się te podziały. Można jedynie domniemywać, że w Lubczy Dolnej dominowali w większości Polacy, natomiast w Lubczy Górnej, zwanej niemiecką, pojawiali się i to nie pojedynczo osadnicy niemieccy. Wiadomo przecież, że Lubcza posiadała już w tym czasie prawo niemieckie. Od roku 1504 występują już tylko dwa pierwsze określenia bez Lubczy Średniej, a podział taki istnieje jeszcze w roku 1536. Jak podaje znany historyk, ksiądz Bolesław Kumor, podział ten istniał jeszcze do 1781 roku a informację tę ujawnia w związku z określeniem okręgu parafialnego obejmującego wsie: Lubcza (Dolna i Górna), Wola Lubecka i Dzwonowa. W XVI w. wieś należała do bardzo dużych. Na przykład w roku 1509 w Lubczy Dolnej było 16 łanów kmiecych a w Górnej 10,  natomiast w roku 1536 w obu wsiach było 82 kmieci i 8 zagrodników, istniał też dwór, folwark oraz karczma i młyn. Wieś Lubczę, będącą wówczas w dzierżawie Seweryna Bonnera - tenute generali Severini Bonner - wyceniono na bardzo wysoką sumę 1600 grzywien. Materiały źródłowe potwierdzają także fakt istnienia w tym czasie szkoły. W roku 1520  nauczycielem był niejaki Urban a w rok później Maciej. W roku 1595 rektorem tejże szkoły był Jakub z Krosna posiadający wykształcenie odpowiednie do  swego zawodu. Posiadał nowo wybudowany dom  z małym ogrodem, pobierając od ówczesnego proboszcza wynagrodzenie zwane «klerykaturą», która dochodziła do 3 grzywien. Natomiast od roku 1603 kierownikiem szkoły został Kasper Krumena. Według informacji z roku 1608 szkoła miała być zlokalizowana w zachodniej stronie wsi koło cmentarza.