PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Jak podają akta wizytacji kanonicznych z lat 1565 – 1570, patronat nad kościołem sprawował król, zaś tenutariuszem wsi był niejaki Klikowski, dworzanin „Wielmożnego Pana kasztelana z Krakowa”. W roku 1581 Lubcza Górna nadal była własnością królewską, zaś Lubcza Dolna należała do panów Wiślickich. Wiek XVII otwiera wiadomość o charytatywnej inicjatywie mieszkańców Lubczy. Otóż w roku 1608 dzierżawcą wsi został podskarbi koronny Aleksander Ossoliński, który hojnie wyposażył lubecki szpital założony już w 1456 roku przez Mikołaja Spytka Ligęzę. Na mocy umowy między dzierżawcą Aleksandrem Ossolińskim a mieszkańcami Lubczy, przeznaczono 57 morgów ziemi zwolnionej od podatku na utrzymanie 12 ubogich zamieszkałych w tym szpitalu. Ossoliński zabezpieczył dla szpitala dodatkowe przychody niezbędne do utrzymania podopiecznych. Przytułek dla ubogich, gdyż taką rolę spełniał ów szpital, zapewniał wikt, opiekę i dach nad głową aż do końca życia lokatorów. Gospodarzem gruntu dla potrzeb przytułku był sam proboszcz. Źródła podają, że w roku 1618 mieszkało w nim czternastu ubogich a w roku 1781 dwunastu. Właściciele lubeckiego folwarku nastawieni byli głównie na uprawę zbóż. Handel zbożem przynosił w tym okresie olbrzymie dochody i stał się godnym zajęciem szlachcica. Równocześnie rosły jednak obciążenia chłopów na rzecz dworów. Lanckoroński zmuszał do tak wytężonej pracy, że padało bydło robocze. W podobny sposób ciemiężył też rzemieślników - karczmarza, młynarza i tkaczy. Chłopi nie mogli pogodzić się z bezprawnym wyzyskiem i często porzucali gospodarstwa. Ciężką sytuację mieszkańców Lubczy pogarszały klęski jak powodzie, nieurodzaje i epidemie. Na domiar nieszczęść w latach „Potopu” -  w maju roku 1657 - nastąpił najazd księcia Siedmiogrodu Jerzego Rakoczego. Na trasach przemarszu wojska pozostawiały zgliszcza i ruiny. Siedmiogrodzianie przechodząc przez Lubczę ograbili jej mieszkańców i spalili kościół.   Także i historyczne wydarzenia wieku XVIII odbiły się głośnym echem na ziemi lubeckiej. Jedną z nich była epidemia, między innymi zarazy, która w roku 1721 dotknęła całe Podkarpacie. Z jej powodu wyludniały się wsie i miasta, pustoszały domostwa. To właśnie w tym czasie miały dokonywać się uzdrowienia za przyczyną św. Walentego, który cześć odbierał właśnie w Lubczy.