PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Tymczasem pośród tenutariuszy lubeckich wyróżniających się w wieku XVIII, był m. in. Remigiusz Grocholski – chorąży bracławski, regimentarz i zastępca hetmana wielkiego koronnego, późniejszego króla Jana III Sobieskiego. Stojąc na czele wojsk, gromił Moskali, Kozaków i Turków wypędzając ich poza granice państwa. Zmarł w Lubczy dnia 6 października 1705 roku. Został pochowany 29 października w kościele OO. Reformatów w Bieczu. Informacje o nim zawiera tablica pamiątkowa umieszczona w nawie kościoła    OO. Redemptorystów w Tuchowie (il. 8). W wieku XVIII tenutariuszami byli również: Jan Dunin Wąsowicz, łowczy inowłodzki, który zmarł w Lubczy 9 kwietnia 1747 roku. Również pochowany został w kościele oo. Reformatów w Bieczu. Po nim w 1756 r. dzierżawcą wsi został Stanisław Leszczyński i jego żona Teresa. Ostatnim  dożywotnim tenutariuszem przed I rozbiorem Polski był Hiacynt Ogrodzki, sekretarz królewski. Gdy jednak po zajęciu przez Austrię południowych części Polski i włączeniu Lubczy wraz z królewską Dzwonową Górną do dóbr rządowych, Ogrodzki stracił swój urząd dzierżawcy. W niedługim jednak czasie odkupił od rządu austriackiego dobra lubeckie oraz Dzwonową i stworzył prywatną własność ziemską. Po jego śmierci odziedziczyła ów majątek jego bliska krewna, nieznanego jednak imienia. Wiek XIX też nie był dla Lubczy pomyślny. Nienajlepsze warunki mieszkaniowe w połączeniu z niedożywieniem, brak opieki medycznej lub jej złe metody były przyczyną nawrotów licznych epidemii. Tak na przykład w roku 1806 zmarło w okresie od marca do lipca 18 osób, w roku 1814 z powodu dyzenterii zmarło 5 dzieci oraz 27 innych w wyniku choroby zwanej krost. W roku 1831 cholera pozbawiła życia 165 osób a jedenaście lat później dyzenteria była przyczyną śmierci 19 dzieci. Najbardziej tragicznymi latami w Lubczy były lata 50 – te XIX w. Epidemie cholery, tyfusu i dyzenterii pozbawiły wtedy życia ok. 350 osób.