PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Wiek XIX to także czas związany z Powstaniem Krakowskim i okres tak zwanej „nędzy galicyjskiej”. Mimo braku bezpośredniego udziału mieszkańców Lubczy w tym Powstaniu, to jednak ze względu na nieudane próby zawiązania we wsi oddziału powstańczego, nie oszczędzono Lubczy podczas Rabacji Chłopskiej w 1846 roku. W dniach od 19 do 21 lutego tego roku doszło we wsi do krwawych zamieszek i napadów na dwory. Jeśli idzie o właścicieli miejscowego dworu, a więc tym samym kolatorów kościoła i parafii, to od wieku XIX, listę ich otwiera Jan Piegłowski. W ciągu trudnego okresu zdołał jednak poprawić zaniedbane gospodarstwo dworskie, jeszcze bardziej je nawet rozwijając. Ulepszył uprawy ziemi, przeprowadził meliorację oraz wzniósł liczne murowane budynki, tj. dwa młyny gospodarcze, cegielnie, warsztat tkacki. Założył też stawy rybne, a nawet nowy przysiółek, który od swojego nazwiska nazwał „Piegłowem”. Nazwa ta wraz z zamienną nazwą „Nowa Wieś” istnieje po dzień dzisiejszy. Jan Piegłowski zmarł 9 marca 1809 roku, w wieku 49 lat. Jego majątek otrzymał brat Franciszek Piegłowski, który po krótkim włodarzeniu przekazał całość dóbr swej jedynej córce Babiannie. Ta umierając w stanie wolnym, wyznaczyła na spadkobiercę swego ciotecznego brata Franciszka Ksawerego Zboińskiego, mającego dobra  w województwie płockim w Królestwie Polskim. Ustanowił on ekonoma Józefa Kołaczkowskiego plenipotentem swych dóbr lubeckich. W roku 1836 Zboiński sprzedał wieś Lubczę z połową Dzwonowej Franciszkowi Xaweremu Kroczyńskiemu Nowakowskiemu. Wraz z Franciszkiem Kroczyńskim urząd dzierżawcy pełniła Tekla Piotrowska. Następnie od roku 1852 właścicielem wsi był Adam Borecki, od 1859 Tadeusz Lipowski. Od roku 1863 urząd kolatorski objęła rodzina Broniewskich: Roman (1810-1889), jego żona Eleonora z Chwaliborgów (1828-1904), następnie jej córka Jadwiga (1857-1909) i syn Antoni Broniewski, zmarły 11 września 1913 roku.