Ołtarz służy do sprawowania Najświętszej Ofiary i w zasadzie istotną jego częścią jest stół ofiarny. Tradycja i praktyka kościelna złączyły z tym stołem towarzyszące mu ozdoby. W dziejach sztuki kościelnej otrzymały one nazwę nastawy ołtarzowej albo retabulum ołtarzowego i przybierały różny kształt, od pojedynczych obrazów, poprzez gotyckie, tak zwane ołtarze szafiaste (tryptyk, pentaptyk, poliptyk), następnie renesansowe, a szczególnie barokowe, bogate, konstrukcje rzeźbiarsko – malarskie, aż do współczesnych nam, bardzo oszczędnych w treści wizerunków, zawieszonych lub malowanych na głównej ścianie prezbiterium. W okresie przed Soborem Watykańskim II stół ofiarniczy traktowano jako element mniej ważny, a nawet podporządkowany. Miejscem najważniejszym było w tym przypadku tabernakulm, zaś stół ofiarniczy dołączano do nastawy ołtarzowej. Tego typu układ posiadał formę tronu Boga, który jest pośród swego ludu.




























































































































































































