W zakończeniu wschodniej nawy bocznej stoi neogotycki, drewniany ołtarz z wizerunkiem św. Walentego. Jest on fundacją gminy Lubcza z 1905 r., o czym informuje napis umieszczony na drewnianym, okrągłym medalionie, przytwierdzonym do prawego boku ołtarza. Dowiadujemy się z tego napisu, że fundatorami ołtarza byli: Franciszek Chwał – Wójt, Michał Niegłos – Podwójci oraz Wojciech Stojak – Assesor. Jak podaje wspomniany już Odpis protokołu oddania inwentarza kościelnego i plebańskiego w Lubczy, z dnia 16 marca 1909 r., wartość tego ołtarza wynosiła wówczas 1000 koron.Schemat kompozycyjny ołtarza nawiązuje do tradycji tego typu snycerki. Na mensie mieści się dość wysoka predella, a na niej z kolei trójdzielna część właściwego retabulum, która podobnie, jak w przypadku retabulum ołtarza głównego i Matki Boskiej Bolesnej jest szersza. W pośrodku swej trójdzielnej części mieści prostokątną niszę zakończoną u góry trójliściem i wimpergą, oraz kwiatonem u szczytu. Po bokach tej niszy mamy jakby dwie prostokątne tablice zakończone smukłymi trójkątami i ozdobione dodatkowo wieżyczkami. Wszystkie te części ołtarza wypełnia ornamentyka właściwa dla neogotyku. Są to elementy architektury gotyckiej użyte jako ornament, natomiast płyciny antepedium i predelli zdobi stylizowana wić roślinna. Pośrodku predelli stoi drewniane tabernakulum z widoczną na nim płytką niszą zakończoną „oślim grzbietem”. Również i ono jest ozdobione flankującymi pinaklami i kwiatonami.




























































































































































































