PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

         W klasyfikacji dzieł sztuki zaliczało się dawniej witrażownictwo do rzemiosła artystycznego, obecnie zaś uważa się słusznie, że stanowi ono dziedzinę malarstwa, obok malarstwa ściennego, sztalugowego i iluminatorstwa. Od początku też składały się na nie zarówno motywy ornamentalne, jak i figuratywne. Jak już było wspomniane, malarstwo witrażowe przeżywało wspaniały okres w epoce gotyku, osiągając wówczas najwyższy poziom pod względem techniki i artyzmu. Sprzyjały temu wysokie i szerokie okna o olbrzymich wymiarach, które swoją barwną mozaiką podporządkowane były architekturze, służąc jako „zamknięcie wnętrza”. Kolorem zasadniczym był tak zwany „trójdźwięk”, czyli czerwień, granat i zieleń, ale pojawiał się także kolor biały  i żółty. W okresie renesansu, baroku i klasycyzmu, czyli w wieku XVI, XVII i XVIII stosowanie witraży stopniowo zanikało, by w wieku XIX i XX doczekać się wznowienia. Wprawdzie okna w świątyniach XIX – wiecznych nie były już tak obszerne jak w epoce gotyku, ale nie przeszkadzało to jednak architektom i budowniczym wypełniać je kolorowym szkleniem. Jeśli idzie o neogotycki kościół w Lubczy to posiada on dwa zespoły witraży. Zespół starszy to trzy witraże z początku wieku XX w oknach przedsionka dobudowanego wtedy do wieży, natomiast okna w prezbiterium, w nawach bocznych oraz w zakrystii i w kaplicy otrzymały witraże dopiero w roku 2000. Projektował je rok wcześniej ukraiński artysta Jurij Bodnar a wykonała pracownia witrażownicza Zbigniewa Gustaba w Krakowie. Nawa główna oraz przedsionki flankujące wieżę również posiadają okna, które wypełnia białe szkło matowe z dodatkiem kolorowych szybek w kształcie koła. Oczywiście, ani tych starszych witraży, ani nowych nie można porównywać z wymienionymi zabytkowymi witrażami gotyckimi. O zabytkach z tego zakresu wspomniano, by nawiązać do tradycji witrażownictwa w ogóle, oraz by usprawiedliwić stosowanie witraży w nawiązujących do gotyku świątyniach neogotyckich.