Przydrożne krzyże i kapliczki odgrywają specyficzną rolę w życiu wiejskiego społeczeństwa. Stanowią formę kultu i pobożności ludowej. Są też okazją na wspólne spotkanie wiernych skupionych podczas modlitwy przy kapliczce. Powszechnie znaną tradycją są spotkania w miesiącu maju, kiedy to sąsiedzi, skupieni wokół kapliczki Matki Bożej organizowali nabożeństwo do Matki Boskiej, śpiewając litanię loretańską. Wśród kapliczek wyróżniamy 4 rodzaje a mianowicie: kapliczki nadrzewne, kapliczki na słupach, kapliczki naziemne oraz figury przydrożne. Powszechnie przyjęło się, że zainteresowany wzniesieniem kapliczki, zwracał się z prośbą o pozwolenie do proboszcza danej parafii. Przypuszcza się, że parafia Lubcza wolna była od takiego zwyczaju.
Różne były motywy wznoszenia kapliczek czy przydrożnych krzyży. Lud najczęściej stawiał je na skrzyżowaniu dróg, czyli, jak wierzono, w siedlisku złych duchów. Kapliczki powstawały także u wejścia do miasta lub wsi, w miejscu samobójstwa lub mordu, jako antidotum na strachy. Nieliczne były przypadki wznoszenia kapliczek w miejscu domniemanego objawienia się Matki Bożej, lub koło źródeł czy studzien, gdyż wierzono w świętość wody. Były one obecne także i na cmentarzach. Często kapliczka miała położyć tamę zarazie lub zjednać sobie duszę, która zeszła ze świata nie pojednawszy się z Bogiem. Wszystkie kapliczki mają swoją indywidualną historię związana czy to z upamiętnieniem śmierci, ważnych wydarzeń czy jako antidotum na strachy. W parafii Lubcza możemy odszukać wiele kapliczek czy krzyży przydrożnych, które mają swoją historię powstania i kultu.
