PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

         Wydarzenia polityczne w Europie, zakończenie I wojny światowej przyniosły Polsce niepodległość. Matka Urszula mimo austriackiego pochodzenia, czuła się Polką i z radością powróciła do kraju. W Polsce nie została przyjęta przez Urszulanki, które utworzyły własną Unię. Matka Urszula miała jednak przy sobie zwartą grupę 30 sióstr, była gotowa na założenie odrębnej gałęzi zakonu Urszulanek. Tak Powstały Polskie Urszulanki Szare Serca Jezusa Konającego. 7 VI 1920 roku wydano pozwolenie na erekcje kanoniczną wcześniej zakupionego Domu w Pniewach. Matka Urszula opracowała konstytucję nowego zakonu.  W Pniewach przy klasztorze sióstr Urszulanek szarych powstała Szkoła Gospodarcza, która w 1926 roku została przekształcona w 3 letnie seminarium dla nauczycielek gospodarstwa. Siostra dzięki kontaktom w Francji zorganizowała dla biednych, niewykształconych Polek pracę w zakładach włókienniczych, zabezpieczając im odpowiednie warunki mieszkaniowe we Francji. Podobny internat dla studentek, Matka erygowała w Warszawie, Wilnie i w Poznaniu. Szczególną uwagą należy skupić na warszawskim internacie, gdzie Matka zadbała o windę, łazienki z ciepłą i zimną wodą na każdym piętrze, podkreślając wagę warunków, w których studiujące panny miały się uczyć. W Łodzi otworzyła internat dla katechetek, a następnie zorganizowała Kongregację Mariańską Katechetek i Nauczycielek. Także dla prawidłowego duchowego rozwoju polskiej młodzieży Matka Urszula przeszczepiła na grunt polski Krucjatę Eucharystyczną, której celem było pogłębienie wiary w obecność Chrystusa w Eucharystii. Siostry wydawały dwa czasopisma Orędowniczek Eucharystyczny i Hostia, do których Matka pisała liczne artykuły. Dzięki Matce Urszuli, Urszulanki docierały na wschód Polski, pierwsze domy powstały tam, gdzie dzieci pozbawione były opieki i edukacji. Matka Urszula założyła swe domy w Kobryniu, Mołodowie, Horodcu, Janowie, Iłosku, Horodyszczach, później zaś w Lubczu, Wilnie, Czarnym Borze, czyli na terenie, jak wtedy określano tzw. Polski C.  Matka Urszula zmarła 29 V 1939 roku, w chwili jej śmierci zgromadzenie liczyło 780 sióstr. Wkrótce parę lat po śmierci matki Urszuli, za Jej sprawą dokonały się cuda, które wyniosły Ją na ołtarze 20 VI 1983 roku. Zgodnie z procedurą kościelną Matka Urszula została kanonizowana 18 V 2003 roku przez papieża Jana Pawła II. szlachetne dzieła Matki Urszuli nie kończą się wraz z Jej śmiercią. Fenomen osoby siostry Urszuli oraz jej pracy odczuwamy dziś poprzez posługę sióstr Urszulanek Szarych. Działalność wychowawcza siostry Urszuli była na tyle nowatorska, że nie zmieniła swej postaci do dziś, mimo upływu lat siostry pilnie realizują zadania, jakie wyznaczyła siostra Urszula niemalże wiek temu. Aby poprzeć przytoczone wnioski, pragnę podać następujące dane dotyczące współczesnej roli Urszulanek i ich pracy. Siostry Urszulanki Szare działają, wg linii programowej założycielki na polu edukacyjnym, ale nie tylko, bo i w szpitalnictwie oraz w pracy charytatywnej. Zadania Urszulanek Szarych to: praca w przedszkolach, szkołach powszechnych, zawodowych, gimnazjach, prowadzenie różnych kursów zawodowych w szwalniach, pracowniach hafciarskich, pończoszarniach. Siostry prowadzą również sierocińce, internaty, ambulatoria oraz kuchnie, świetlice, dziecińce, dożywianie dzieci i dorosłych, świadczą pomoc bezrobotnym. Reasumując zakończenie referatu należy wskazać, że praca i dzieło zakonu to niewątpliwie największa spuścizna działalności Matki Urszuli Ledóchowskiej.