PARAFIALUBCZA.PL Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

          Po wojnie literatura była zdominowana przez tematykę okupacyjną i wojenną. Założono Związek Zawodowy Literatów Polskich (ZZLP), na czele tegoż związku stali Jarosław Iwaszkiewicz i Jan Parandowski. Od 1947 roku po III zjeździe ZZLP całą literaturę podporządkowano ideologicznie marksizmowi, a wszystkie nie ideologiczne jednostki odrzucono. Do władz ZZLP weszli sami komuniści, wyrzucono ze Związku pisarzy katolickich. W literaturze jak i w innych dziedzinach sztuki rozpoczął się socrealizm. Głównie tematyka wojenna, jak wyżej wspomniano była  często obecna w twórczości znanych autorów. O wojnie pisała Zofia Nałkowska wydając Medaliony , Tadeusz Borowski wydał dwie książki również o tematyce wojennej mianowicie Pożegnanie z Marią i Kamienny świat. Głos pokolenia lat pięćdziesiątych należał jednak do innego niezależnego pisarza Marka Hłaski, który wydał pierwszy tom opowiadań w 1956 roku p.t. Pierwszy krok w chmurach. Akcja tych opowiadań toczy się w środowisku marginesu społecznego, gdzie autor obnaża wiele problemów, które władza za wszelką cenę chciała ukryć budując idealny komunistyczny świat. Znany polski poeta Czesław Miłosz zdecydował się  emigrować do Paryża. Dość szybko wznowiły swą działalność teatry. W Krakowie rozpoczął swą działalność Teatr Stary oraz Teatr im. Słowackiego. We Warszawie w 1946 roku działał już Teatr Polski Arnolda Szyfmana, a od 1949 roku Teatr Narodowy. Swoją działalność rozpoczął Związek Artystów Scen Polskich. Ministerstwo Kultury i Sztuki powołało Komisję Repertuarową, działała również cenzura. Upaństwowiono teatry prywatne. W 1949 roku powołano Instytut Teatrologiczny, data ta była również przełomowa jeśli chodzi o ideologiczne podporządkowanie tej dziedziny sztuki. Często grano sztuki radzieckie, o poprawnej treści marksistowskiej. Pewną konkurencją dla Związku Artystów Scen Polskich był nowo powstały związek o nazwie Stowarzyszenie Polskich Artystów Teatru I Filmu. W 1946 roku powołano przedsiębiorstwo Film Polski, od 1947 roku podlegało ono Ministerstwie Kultury i Sztuki. Upaństwowiono Wyższą Szkołę Filmową w Łodzi. Lansowano tylko filmy o treści marksistowskiej w tym radziecki filmy, wycofywano filmy wyprodukowane na zachodzie Europy czy w Stanach Zjednoczonych. W polskiej kinematografii tworzono filmy propagandowe, mimo tego powstały wybitne obrazy takie jak: Zakazane piosenki i Skarb wyreżyserowane przez Leonarda Buczkowskiego, oraz obraz Aleksandra Forda Ulica graniczna. Pod koniec lat pięćdziesiątych powstały wielkie dzieła filmowe Andrzeja Wajdy. W 1957 roku Kanał, film opowiadający o powstaniu warszawskim, oraz w 1958 roku Popiół i diament, w którym zabłysnął talent aktora Zbigniewa Cybulskiego. W muzyce poważnej ważnymi postaciami w powojennej Polsce byli przede wszystkim Witold Lutosławski, Grażyna Bacewicz, czy Kazimierz Sikorski. Uruchomiono po wojnie filharmonie, konserwatoria, teatry operowe. Reaktywowano Związek Zawodowy Muzyków i Związek Kompozytorów Polskich. W 1945 roku utworzono Polskie Wydawnictwo Muzyczne. Władze nalegały by twórczość służyła ideologii a kompozycje były inspirowane twórczością ludową. Tacy kompozytorzy jak Roman Palester i Andrzej Panufnik zdecydowali emigrować na Zachód. Światowy rozgłos mimo zamknięcia na świat kapitalistyczny uzyskał Witold Lutosławski pisząc Muzykę Żałobną. Duża wagę przywiązywano do sztuki ludowej. W 1949 roku utworzono Cepelię, która skupiała spółdzielnie rękodzieła artystycznego. Wiodącą postacią sztuki ludowej był analfabeta z okolic Muszyny o pseudonimie Nikifor, nazywany także Nikiforem Krynickim. Malował on dość barwne obrazy, a tematyka ich była niekiedy kontrowersyjna.