22 lipca 1952 roku sejm ustawodawczy uchwalił Konstytucję Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Poprawki w uchwalonej już konstytucji nanosił sam Stalin, co oczywiście zatajono przed masami, wiadomo też, że od początku do końca treść przyszłej konstytucji konsultowano właśnie ze Stalinem. Odbiciem wpływu komunistycznej ideologii było to, że Konstytucja ta nie wnosiła żadnych gwarantów swobód i praw obywatelskich. Organami władzy państwowej był sejm, rady narodowe, Rada Państwa. Organem administracji Państwowej była Rada Ministrów. Wybory do sejmu miały odbywać się co 4 lata. Na wstępie Konstytucji umieszczono credo państwa socjalistycznego, które zapewniało obywateli, że państwo socjalistyczne jest republiką ludu pracującego. Podstawą władzy ludowej był sojusz klasy robotniczej z klasą pracujących chłopów. W sojuszu robotniczo - chłopskim rola przodownika miała należeć do klasy robotniczej, która wyrosła na gruncie tradycji i historii socjalizmu a Związek Radziecki miał być mentorem i pierwszym państwem robotników i chłopów. W porównaniu z brakiem gwarancji swobód i praw obywatelskich, ustanowienie klasy pracującej jako podstawy władzy PRL brzmiało pusto i groteskowo. Czas pokazał, że była to zwykła propaganda socjalistyczna.
1 sierpnia sejm uchwalił nową ordynację wyborczą. Wprowadzała ona zasadę, że liczba kandydatów ma być równa liczbie posłów przypadających na dany okręg. Kandydatów na posłów zgłaszały następujące organizacje: organizacje polityczne, związki zawodowe, Związki Samopomocy Chłopskiej, Związek Młodzieży Polskiej i inne masowe organizacje ludu pracującego. W rzeczywistości prawo zgłaszania przysługiwało satelitom partii PZPR, która dzięki tym organizacjom społecznym stworzyła sobie monopol na przyszłych posłów.
Biuro Polityczne PZPR powołało bezpośrednio przed wyborami specjalna Komisję Centralną, której główną rolą było fałszowanie wyborów. Relację pracy tejże komisji przedstawił zbiegły z Polski Józef Światło były wicedyrektor Departament X MBP. W skład komisji weszli zaufani członkowie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Członków MBP wysyłano do NRD, Czechosłowacji i ZSRR, gdzie uczono ich podrabiać treść, wywabiać treść dokumentów i wpisywać w to miejsce zmieniony, fałszywy wpis. Uczono ich także naśladowania cudzego charakteru pisma. Tak przygotowani funkcjonariusze zmieniali bieg historii. Przed druga turą wyborów do sejmu ustawodawczego Front Narodowy utworzył 30 sierpnia 1952 roku Ogólnopolski Komitet Frontu Narodowego pod przewodnictwem Bolesława Bieruta. Tenże Komitet wystawił swoją listę kandydatów na posłów. Front Narodowy założony jeszcze w 1951 roku (VI Plenum KC PZPR) skupił wszystkie polityczne siły prokomunistyczne, w tym tą przewodnią siłą była partia PZPR. Utworzono także komitety FN na każdym szczeblu administracyjnym: wojewódzkim, powiatowym, gminnym, miejskim, dzielnicowym, wiejskim.
26 października 1952 roku przeprowadzono po drugiej wojnie światowej drugie, również sfałszowane wybory do sejmu (pierwsze wybory do sejmu przeprowadzono 19 stycznia 1947 roku). Wedle oficjalnych danych wzięło w nich udział 95% uprawnionych do głosowania. Na Front Narodowy głosowało aż 99,8% wyborców. Do sejmu weszło więc 273 posłów reprezentujących PZPR, 90 ZSL, 25 SD i 37 polityków bezpartyjnych. Łącznie liczba posłów wynosiła 425. Sejm w ciągu 4 lat obradował tylko 17 dni, był oczywiście marionetką. Symbolem przyjaźni radziecko – polskiej miał być dar ZSRR dla Narodu Polskiego w postaci budynku. Umowę na otrzymanie tegoż daru zawarto 5 kwietnia 1952 roku. Na mocy umowy rozpoczęto budowę Pałacu Nauki i Kultury. Budynek był kopią budowli powstałej w Moskwie wg projektu Lwa Rudniewa. Budynek szybko stał się symbolem podległej roli Polski wobec ZSRR. Pałac nazwano imieniem Józefa Stalina, zakończono jego budowę w 1955 roku.
