Do liturgicznej oprawy należy w dużej mierze sakralność każdej budowli świątyni. Cerkwie Wschodu były i są budowane według kanonu sakralnego, który nie może być naruszony. W samej konstrukcji jest już objawiona przestrzeń święta. Kopuły przypominają doskonałość nieba, świątynia wznosi się na planie krzyża, wchodzi się do niej zawsze od zachodu, tak by ołtarz główny był ustawiony w stronę wschodu. Wystrój w świątyni ma przypominać niebo, dlatego odnajdujemy w niej wielkie bogactwa ikon, obrazów świętych. Wierni spoglądają na obrazy świętych, odkrywają, że są zaproszeni do uczestnictwa w liturgii nieba. Do stworzenia odpowiedniego nastroju potrzebne są śpiewy liturgiczne i woń kadzidła. Często wokół cerkwi był cmentarz, by przypominać wchodzącym na liturgię o zmarłych, którzy czekają na zmartwychwstanie. Sama więc budowla stanowi wspaniałą oprawę do celebrowania liturgii. W Kościele łacińskim świątynia również miała swój sakralny kanon. Szanowano ów kanon przez wszystkie wieki, mimo że liczono się ze zmieniającym się stylem duchowości.




























































































































































































