W oprawie liturgicznej, która obok świątyni decyduje o różnorodności liturgicznych obrzędów, należy dowartościować śpiew i muzykę sakralną. Dopuszczenie do liturgii języków narodowych otwarło wielkie możliwości wprowadzenia do celebrowania sakramentów wielkiego bogactwa kultury nie tylko narodów, ale i społeczności lokalnych. Jedno jest ważne, by zarówno śpiew, jak i muzyka posiadały charakter religijny. Nie każdą piosenkę o religijnej treści można śpiewać przy ołtarzu. Nie każdy instrument muzyczny nadaje się do tworzenia atmosfery skupienia i wyciszenia religijnego. Śpiew winien być modlitwą i muzyka winna być modlitwą tego, kto posługuje się instrumentem dla wyrażenia swego odniesienia się do Boga. Zawsze też należy uwzględniać wszystkich uczestników liturgii, by jedna grupa nie narzucała swego stylu modlitwy innym. Różnorodność liturgicznych obrzędów świadczy o umiejętności dostosowania się Chrystusowego Kościoła do sytuacji, w jakiej żyją ludzie, którzy przyjmują Ewangelię.




























































































































































































