Istnieje przesuwanie granic między tym, co święte i nie święte. Nacisk na takie decyzje jest wielki i będzie coraz większy. Katolików już nie stać na obronę tych widzialnych granic. Duża część ochrzczonych posiada mentalność biznesu i ona jest dla nich o wiele ważniejsza niż myślenie w kategoriach religijnych. W tej sytuacji należy sobie uświadomić, że granice między tym, co święte przebiegają przez ludzkie serca. I te granice nie mogą być przesunięte ani zlikwidowane.
Gdy przynosimy dziecko do chrztu, stawiamy je na granicy. Pytamy: - Czy chcesz tę granicę przekroczyć? To zasadnicze pytanie jest zawarte w wyrzeczeniu się grzechu, wszystkiego co do grzechu prowadzi i w wyrzeczeniu się księcia świata, szatana, który jest architektem świata zbudowanego bez Boga. Po trzykrotnej odpowiedzi – wyrzekam się, kapłan udzielający chrztu pyta: Czy wierzysz – w Boga Ojca, w Syna Bożego, w Ducha Świętego i w Kościół święty. Trzykrotna odpowiedź – wierzę otwiera dziecku granicę między światem grzechu i światem Boga. Ten krok w świat Bożych wartości jest brzemienny w konsekwencje. Nie można bowiem tej granicy przekroczyć bez zdrady Boga. Dlatego ta granica jest granicą śmierci. Jeśli ktoś chce na siłę wyrwać chrześcijanina z powrotem do świata, uczeń Chrystusa staje w obliczu męczeństwa. Odda on życie w Bożym świecie, a granicy nie przekroczy. Ten zaś, kto dobrowolnie wróci do świata, popełniając grzech ciężki, umiera duchowo, dlatego taki grzech nazywa się grzechem śmiertelnym. Chrześcijanin winien wiedzieć, jakie są granice kompromisu z otaczającym go światem i jakie są konsekwencje, gdy on te granice naruszy. Te konsekwencje sięgają w wieczność. Wielki wysiłek jednoczenia nie jest zły, jest bowiem szansą dla każdego. Stanowi doskonałą okazję, by na nowo odkryć własną tożsamość. Dla nas jest to szansa ponownego odkrycia, co to znaczy być Polakiem i co to znaczy być katolikiem
