Gdy się kończy refleksję nad tajemnicą chrztu świętego, trzeba się zatrzymać nad ważnym wydarzeniem, które jest skutkiem tego sakramentu. Chrzest wprowadza nas w Kościół, w środowisko wypełnione Bożym błogosławieństwem. Kryzys wiary, w dużej mierze zawiniony przez mało ewangeliczną postawę wielu chrześcijan a nawet duchownych, wymaga pogłębionego spojrzenia na tajemnicę Chrystusowego Kościoła. Posłużę się obrazem proroka Izajasza. Osiem wieków przed narodzeniem Chrystusa porównał on królestwo Boże do bezpiecznego lasu. Kościół to las. Tu na ziemi jest to las piękny i bogaty, ale i niebezpieczny. Kościół na ziemi musi się liczyć z wszystkimi zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Gdy zostanie przeniesiony do nieba, tam będzie lasem bezpiecznym, takim o którym pisał prorok Izajasz. Przy pomocy tego obrazu przypomnę pewne prawdy o Kościele. Kościół jest niezwykle bogatą rzeczywistością. O tajemnicy lasu decydują w równej mierze wspaniały cis i mech, który rośnie na kamieniu. Jastrząb wzbijający się w niebo i brzęczący komar; trawa i wysokie krzewy; grzyby i ptaki, zając i ślimak. Każde z tych stworzeń żyje swym własnym życiem. Te stworzenia się uzupełniają, współpracują z sobą i wzajemnie się potrzebują.




























































































































































































