Oliwa jest konsekrowana przez biskupa jeden raz w roku dla całej diecezji. Ma to miejsce w Wielki Czwartek przed południem. Oliwa konsekrowana może być rozdawana, na zasadzie namaszczenia, przez kapłanów. Oni jednak nie mają władzy jej konsekracji. Rzecz się ma podobnie jak z konsekrowanym chlebem w czasie Mszy świętej. Konsekracja chleba należy do władzy kapłańskiej, a rozdawać go może diakon i akolita. Chleb w czasie konsekracji zamienia się w Ciało Chrystusa. Oliwa zaś staje się świętą dzięki obecności Ducha Świętego. W Kościołach Wschodnich tak mocno jest podkreślona obecność Ducha Świętego w świętej oliwie, że one przechowują ją razem z Najświętszym Sakramentem.Namaszczenie oliwą konsekrowaną w czasie bierzmowania oznacza wypełnienie ciała i ducha człowieka Duchem Świętym. Najważniejszym skutkiem jest umocnienie bierzmowanego, wypełnienie go zdrowiem duchowym oraz mocą potrzebną do dawania świadectwa.
Drugim znakiem w sakramencie bierzmowania jest nałożenie kapłańskich rąk. Ten znak był wcześniejszy od namaszczenia. Jest o nim mowa już w Dziejach Apostolskich. W pierwszych pokoleniach chrześcijanie do nałożenia rąk dodali namaszczenie konsekrowaną oliwą. Gest nałożenia rąk jest również znakiem sakramentalnym przy udzielaniu sakramentu kapłaństwa. Oznacza on przekaz Ducha Świętego.
Szafarzem sakramentu bierzmowania jest biskup, ale w razie potrzeby może go również udzielić kapłan. W Kościołach Wschodnich bierzmowanie jest udzielane razem ze chrztem, nawet wówczas gdy chrzest jest udzielany dziecku. W Kościele Rzymskim rozdzielono te dwa sakramenty i tylko w chrzcie dorosłych są udzielane w jednym liturgicznym obrzędzie. To rozdzielenie miało pomóc w dostrzeżeniu wagi świadectwa, do którego małe dziecko jest jeszcze niezdolne. Wydaje się, że względy duszpasterskie przemawiają za tym, by wykorzystać przystąpienie do sakramentu bierzmowania jako świadome opowiedzenie się po stronie Chrystusa. Skoro w Polsce chrzest najczęściej jest udzielany w okresie niemowlęctwa, młody człowiek wchodząc w okres dojrzałości, winien świadomie podjąć zadania, jakie Chrystus stawia przed swoimi uczniami. Bierzmowanie może być taką doniosłą godziną w której młody człowiek świadomie i dobrowolnie opowiada się po stronie Jezusa. I wybiera drogę życia opartą na ewangelicznie rozumianej miłości Boga i ludzi. Jeśli kogoś na taki krok nie stać, winien uczciwie wstrzymać się od przyjęcia tego sakramentu aż do czasu, gdy do dawania świadectwa Ewangelii dorośnie.
