Sakrament bierzmowania pozostawia w duszy człowieka ochrzczonego nową pieczęć. Obok pieczęci chrztu, która świadczy o godności dziecka Bożego, pojawia się pieczęć duchowej dojrzałości. Jest to swoistego rodzaju dowód osobisty Chrystusowego ucznia. Można powiedzieć, że ta pierwsza chrzcielna pieczęć jest znakiem przynależności do Ojca niebieskiego, a ta druga otrzymana w bierzmowaniu jest znakiem przynależności do Ducha Świętego, który uzdalnia ochrzczonego do twórczego spotkania jego ze światem. Jest jeszcze trzecia pieczęć, którą może otrzymać chrześcijanin, i ta jest szczególnym znakiem przynależności do Chrystusa – Najwyższego Kapłana. Ona jest przekazywana w święceniach kapłańskich.
Pieczęć bierzmowania upoważnia do dawania ewangelicznego świadectwa. Ale jeżeli tego świadectwa zabraknie, ona świadczy przeciw temu, kto ją posiada. Przez wieki o bierzmowaniu mówiono językiem żołnierskim. W starożytności żołnierze nosili na sobie pieczęć dowódcy. I dziś żołnierze, idąc na front, biorą z sobą tabliczkę z osobistym numerem. To znak ich tożsamości. Starsze pokolenie pamięta, że w czasie samego obrzędu tego sakramentu biskup po jego udzieleniu lekko uderzał bierzmowanego w policzek na znak jego gotowości do znoszenia ataków świata, wymierzonych w chrześcijanina. W odnowionej liturgii sakramentu bierzmowania z tego znaku zrezygnowano.
Sakramentalne pieczęcie są mało cenione przez współczesnych chrześcijan. W katechezie nie są dowartościowane. Nie przywiązuje się do nich większego znaczenia. Rzecz to zastanawiająca, ponieważ świat nieustannie doskonali metody ustalania znaku tożsamości a im bardziej elitarne są wspólnoty, tym większą wagę przypisują zaszyfrowanym znakom. Jedno jest pewne sakramentalne znaki tożsamości będą bardzo ważne w przyszłym świecie.
